مراجعت كردند و مدّت چهل سال در مساحت چهار فرسخ راه متحير و سرگردان شدند ( و راه به جائى نبردند ) . آنگاه خداى تعالى منّ و سلوا را « 1 » براى آنها نازل كرد و كلّيهء آنها هلاك شدند غير از يوشع بن نون و پسر عموى او كه نامش كالب بن يوحنّا بود و اينها همان دو نفرى بودند كه خدا در حق آنان فرموده : قالَ رَجُلانِ مِنَ الَّذِينَ يَخافُونَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمَا در زمين تيه سنگى بود كه يكى از آنها آن را بر كتف خود حمل ميكرد . روايت شده كه آن سنگ را به پشت الاغى حمل ميكردند و موقعى كه آن سنگ را به زمين مىنهادند دوازده چشمهء آب از آن روان ميگرديد و آنها از آن آب مىآشاميدند و هر وقت كه بنى اسرائيل ميخواستند حركت كنند آن سنگ آب خود را مىبلعيد و آب آن فرو ميرفت ، آن سنگ با آنها حمل ميگرديد و موقعى كه فرزندى براى آنان متولد ميشد آن سنگ پيراهنى را براى او آماده ميكرد و آن پيراهن را روى آن بچه مىانداختند و چون آن پيراهن چرك ميشد و آن را در آتش مىانداختند پاك و نظيف ميگرديد ولى نمىسوخت و آنچه كه ( قامت ) آن نوزاد بلند و طولانى ميشد آن پيراهن نيز به همان مقدار بلند و طولانى ميگرديد . موقعى كه حضرت موسى به وعده‌گاه خود كه مدّت آن سى روز بود آمد اصحاب خود را مطّلع كرد ، همين‌كه مدّت سى روز تمام شد و خدا

--> ( 1 ) من : ترنجبينى بود كه از درخت براى آنان بوجود مىآمد و آن را ميخوردند . و سهوا : بهترين طيرى بود كه خدا براى آنها روانه ميكرد - تفسير صافى